Het maken van keuzes bij burn-out klachten

Het voelt heel stout en ondeugend en ik krijg de grijns bijna niet van mijn gezicht. Ik heb er lang over gedaan, er echt aan geleden, maar de knoop is doorgehakt. Ik stop ermee. En dat voelt heel vreemd, heel onwerkelijk en ontzettend bevrijdend.

Ik heb er anderhalf jaar voor nodig gehad om tot dit besluit te komen. Want wat ik in mijn hoofd had moest gebeuren, het moest een succes worden. Want, zo heb ik geleerd, als iets is mislukt ben je te vroeg gestopt. Ha! De mouwen moesten opgestroopt. Ut giet oan!

Mijn boek 'Contact in therapie - Herstel zonder medicatie' is in februari 2025 door Acco Uitgeverij uitgebracht in Nederland en België. Een jaar eerder vertelde de uitgever mij in een voorbereidend gesprek dat een uitgeefproces langdurig en intensief is. Nou, dat heb ik geweten.

Maar toen mijn boek daar eenmaal lag en ik er opnieuw contact mee maakte, was ik trots en blij. En ik voelde een grote verantwoordelijkheid om de boodschap die daarin beschreven stond bij hulpverleners en hulpzoekenden onder de aandacht te brengen. Dus moesten er workshops, lezingen en gesprekken worden gepland.

Hoewel ik workshops verzorgen leuk vond en niet bang ben om in de schijnwerpers te staan, voelde ik de vermoeidheid van het uitgeefproces, Corona en een zware griep. Ik negeerde dat en ging aan de slag. 

Toen gebeurden er een aantal dingen. Een maand na de boekpresentatie werd mijn oude moeder ziek en overleed tien dagen later. Dus moest de agenda leeg geveegd, begrafenis en andere zaken geregeld, het huis leeggehaald. Dan maar in een hogere versnelling.

Mijn nachten werden steeds korter, ik sliep vaak maar drie uren. Ik vond het zorgelijk, was uitgeput en ging door op adrenaline. Had ik een burn-out? Het was oppassen geblazen!

Ik reed niet meer zelf naar de workshops, mijn man werd mijn chauffeur. Ik vertrouwde mezelf ook niet meer achter het stuur na zo'n dag trouwens. Het hielp niet om beter te slapen. De enige plek waar ik rust vond was in de sessie bij mijn cliënten.

Ik nam een verstandig besluit en deed geen workshops meer tot na de zomervakantie. De laatste was op 26 mei 2025. Tegen die tijd, september, moest ik toch wel hersteld zijn.

In die vakantie sprak ik de legendarische woorden 'ik word ziek van mijn boek'. Ik voelde me helemaal niet goed.

We braken de vakantie af en gingen eerder naar huis. Ik was erg misselijk, had last van mijn maag, buik, schimmelsmaak in mijn mond en was vreselijk moe. Eenmaal thuisgekomen stuurde ik meteen een microbioomtest naar het laboratorium en ging ik voedingssupplementen slikken om eventuele ziekteverwekkers aan te pakken. Stress verzwakt de darm.

Na drie dagen was ik klachtenvrij. Ik ging iedere dag fietsen om mijn conditie te verbeteren. Helaas verbeterde het slapen te weinig. In de ontlasting werd een candida gevonden en na een half jaar was de hertest schoon. Dat was erg fijn, maar ik was er nog niet.

En wat moest ik al kwakkelend met mijn boek? Er zat in de diepte veel schuldgevoel, verdriet en frustratie naar mijn boek toe. Alsof ik het in de steek liet. Ik ging daarover met mensen praten. Duidelijk was dat ik weinig energie had en zou daarom tegen het verzorgen van workshops opzien.

In oktober besloot ik iemand in de arm te nemen die verstand had van marketing. Ze kon me goed horen en stelde voor om online-programma's te ontwikkelen. Webinars, workshops en lezingen. Dat scheelt energie, reistijd en ik kon veel meer mensen in een keer bereiken. Top.

Ik ging aan de slag. Maakte prachtige Power Points, een mooi E-book en een lijst met onderwerpen vanuit mijn boek om programma's over te maken. Ik knapte op. Zo moest het maar. Erg leuk om te doen. Lekker mijn creativiteit kwijt op een andere manier. Nieuwe dingen leren ook.

In juni 2026 stonden de eerste dingen klaar om online te gaan. Maar... wilde ik dit? Wil ik dit echt? Wil ik dit voor een paar jaar gaan doen?

NEE NEE NEE

Ik wil bij mijn mensen zijn, de mensen die psychisch lijden. Opdat ze leren zien met nieuwe ogen. Dáár wil ik mijn energie aan besteden. Dat was een heel belangrijk inzicht.

Mijn verlangen om weer te schrijven plopte ook steeds weer op, dat lukte maar niet. De kop te vol. Het gaat nog wat stroef, maar ik schrijf weer. 

En toch...ik had nog een workshop staan in oktober en daarna zou het echt klaar zijn. Eerst doen wat ik beloofd heb. Netjes afronden. Ik kan die mensen niet vijf weken van te voren in de steek laten. De workshop werd allesomvattend groot in mijn hoofd. Een appje van een lieve vriend gaf me de laatste duw 'voor jezelf kiezen en niet te ver buiten je draagkracht reiken spaart ook energie'. Waarom bedenk ík dat niet? Ik heb de workshop meteen afgemeld. 

En nu ben ik steeds zo blij en opgelucht. Ik heb het gedurfd! Het is alsof ik tegen alle regels ben ingegaan. Ik heb het gevoel dat ik zeeën van tijd heb, al zit dat voornamelijk in mijn hoofd. Ik hoef niet meer. Moet niets meer. Ik heb mezelf bevrijd van iets wat ik mezelf had opgelegd.

En mijn boek? Ik hoop dat het universum daarvoor zorgt en het op de juiste plekken terechtkomt.