De glimlach in mijn hart

Het is 2 mei. Ik vang nog net de naam op van de binnenkomende mail als ik de laptop dicht wil klappen en sta werkelijk met stomheid geslagen. In het onderwerp staat 'Liefde'. Want zegt hij later, daar draait het toch allemaal om. Hij begint de mail met 'wij kennen elkaar al 40 jaar'. Dat is bizar want zo voelt het ook, al hebben we elkaar 40 jaar niet gezien of gesproken. Ik ben hem nooit vergeten. Hij eindigt de lange mail met de vraag of ik het leuk vind om eens te praten. Nou, graag zelfs.

Ik heb deze man leren kennen toen ik als verpleegkundige werkte en hij een maand lang mijn patiënt was. Het klikte tussen ons. Omdat hij op zaal lag en we niet echt konden praten schreef ik hem brieven. Iedere dag. Deze brieven vond hij nu na een verhuizing terug in een doos. Met een mooi lintje er omheen. 

Toen hij met ontslag ging zagen we elkaar regelmatig. Maar het was duidelijk dat ons contact niet bedoeld was voor een relatie. Het voelde niet zo. Toen we ieder ons eigen weg gingen heb ik hem vreselijk gemist. Alsof een deel van mij weggescheurd was. Tot ik merkte dat hij gewoon gebleven was. In de energie zal ik maar zeggen. Zielsverwantschap. Zo nu en dan vertelde ik iets over hem tegen mijn man en vriendinnen.

Afgelopen jaar was een heel pittig jaar voor mij. Na een stevige griep was ik net wat hersteld voordat mijn boek uitkwam in februari 'Contact in therapie - Herstel zonder medicatie', maar ik ging ervoor! Boekpresentatie, workshops, lezingen...

En toen werd mijn moeder ernstig ziek en overleed negen dagen later. Ondanks de vermoeidheid die ik wel degelijk voelde, want echt hersteld was ik nog niet, ging ik in een hogere versnelling. Agenda leegvegen, begrafenis regelen, huis leeghalen.

Eind april maar even een paar dagen weg. Maar toen we thuiskwamen wist ik dat ik meer tijd nodig had om te herstellen, voordat ik doorging met workshops, lezingen en boek promoten. Daar was ik erg verdrietig over. Ik had het gevoel dat ik mijn boek meteen na de geboorte in de steek liet, maar het kon niet anders.

Terug naar de mail. Zijn voorstel weer eens te praten ontroerde me en ik vond het spannend. Maar een week dagen later zaten we op een terras in Sneek. Daar hebben we zes uren gepraat, naar elkaar geluisterd en met een lach en een traan. Na 40 jaar praatten we gewoon verder. En nog steeds vinden we dat heel bijzonder.

Na regelmatig appcontact nodigde ik hem uit bij ons thuis, zodat de mannen konden kennismaken. Dat was fijn en ook weer bijzonder. Nooit gedacht dat dit zou gebeuren. En steeds weer was ik onder de indruk van het vertrouwde, de vanzelfsprekendheid en openheid.

De dag daarop voelde ik me verdrietig en gek genoeg hij ook. Ik ging wandelen, mediteren en schrijven. Al schrijvend wist ik dat deze man me 40 jaar geleden op een diep niveau heeft geraakt. En ik glimlach nog steeds als er een appje van hem binnenkomt, ik kan er niets aan doen.

Ik besefte in het verdriet, dat het hernieuwde contact met deze zachtaardige en diep voelende man met een hart van goud, me deed verlangen weer in contact te komen met de spirituele wereld. Dat is niet zo gek als er sprake is van zielsverwantschap. Maar wat betekent dat dan?

Het gaat over het verlangen naar mijn zachtheid, dankbaarheid, en open hart na een periode van hard werken. Was ik dat ergens kwijtgeraakt? Het hernieuwde contact met de spirituele wereld geeft me moed, en vertrouwen en bovenal een glimlach in mijn hart.

Ik ga mijn boek promoten met deze energie. Het is de energie van waaruit ik mijn boek heb geschreven en ik aanwezig ben in de sessies. Ik rust erin uit. Ja, het onderwerp is 'Liefde'.